Hoofdbanner

Het is een heikel onderwerp, wel of niet vaccineren, in deze tijden van corona meer dan ooit. De tegenstellingen stapelen zich op, polarisatie alom. Het splijt hele families uit elkaar in voor- en tegenstanders, bewindslieden worden via de sociale media bedreigd etc. De omstandigheden zijn ook al bijna twee jaar behoorlijk voelbaar, voor de een meer dan voor de ander.

Degenen die er het meest onder lijden zijn ongetwijfeld de jongeren. Kinderen zijn volop in ontwikkeling, moeten en willen zich oriënteren op de buitenwereld om aldaar hun sociale vaardigheden te ontwikkelen. Dat alles wordt hen afgenomen. Op school ontstaan er niet alleen leerachterstanden (die zijn wel in te halen), het is vooral het ontbreken van de broodnodige interactie met leeftijdgenoten die fnuikend is voor hun welzijn. Er wordt hen een stuk toekomstperspectief ontnomen. Innerlijke problemen, eenzaamheid alom. Ze zitten thuis gedwongen achter hun laptop, zonder sociale contacten, zakken in en worden depressief. De ramp die zich momenteel onder onze jeugd voltrekt wordt volgens mij onvoldoende onderkend. Wellicht dat over pakweg 20 jaar met terugwerkende kracht gesproken wordt over een verloren generatie, hadden we maar dit, hadden we maar dat.

Is dat het allemaal waard? Is de oversterfte onder ouderen met een over het algemeen verminderd immuunsysteem een geoorloofde reden om de bewegingsvrijheid van de jeugd (die relatief weinig last van covid-19 ondervindt)  zo in te perken? Het is een lastige discussie. Onze maatschappij is erop gericht om iedere ernstig zieke zo goed en snel mogelijk te helpen. De ziekenhuizen stromen (stroomden) overvol, waardoor geplande operaties uitgesteld moesten worden. De druk werd te groot, het personeel raakte overbelast, er moest iets gebeuren om de toevoer van patiënten te stoppen. Vandaar de lockdowns. Vanuit het oogpunt van de ziekenhuizen en het keihard werkende personeel volslagen logisch. Flattern the curve, was zeker in het begin van de pandemie het motto. We doen alles om de overbelasting in de ziekenhuizen en op de IC’s tegen te gaan. Zodat we niet mensen onnodig dood hoeven te laten gaan.

De vraag die mij herhaaldelijk gesteld wordt is: hoe sta jij hier hierin? Ben je voor of tegen vaccinatie tegen covid-19? Ik ben altijd voorzichtig met een direct antwoord. De werkelijkheid is nooit eenduidig. Er spelen verschillende omstandigheden een rol. Je kunt het hele gebeuren van verschillende invalshoeken bekijken. Ikzelf probeer daarbij te doorgronden wat ziekte is, wat zijn de oorzaken, hoe kunnen we ons beschermen, en vooral, willen we ons wel tegen ziekte (van welke aard dan ook) beschermen? Welke gevaren lopen we als we dat niet doen? En, wat gebeurt er bij vaccinatie met ons lichaam, met ons immuunsysteem? Maar ook, wat is de sociale impact van wel of niet ingrijpen door middel van lockdowns?

Wat ik persoonlijk vind: heel algemeen, ziek zijn is proberen beter te worden. Specifieker, een kiem van onrust en disharmonie (= de ziekte) probeert zich van binnenuit naar buiten te werken. Daarvoor moet het door de taaiheid van het lichaam heen. Je lichaam die enerzijds jouw innerlijk als een filter beschermt tegen al te heftige indrukken van buitenaf, anderzijds diezelfde binnenwereld in zichzelf opgesloten houdt. Door actief te leven, samen te moeten werken met andere mensen, door relaties en verplichtingen aan te gaan hoopt zich heel wat stof en afval op in de kamers van je innerlijk. Dat gebeurt bij iedereen. Die rommel moet af en toe opgeruimd worden, anders wordt het één grote vuilnisbelt. Daarin wil je niet leven. Dat opruimen gaat niet zomaar, de weg naar buiten ontmoet weerstanden, het lichaam is een flinke vesting om te nemen, met deuren die niet altijd gemakkelijk open gaan. Er ontstaat een strijd die heftig kan zijn, met flinke koorts als gevolg. Soms gaat het niet goed, dan is het lichaam niet krachtig genoeg om die golf aan rotzooi te verwerken. Heel triest natuurlijk. Maar lukt het wel, en dat is gelukkig meestal het geval, dan ben je van binnen een stuk lichter geworden. Je voelt je letterlijk en figuurlijk opgeruimd. Het gevolg is een herschikking in je binnenwereld, met meer rust en harmonie. Je bent weer beter.

Vanuit deze visie lijkt het juist nodig om een ziekte te ondergaan. Je ruimt je innerlijk op en vergroot je immuunsysteem. Mits je er natuurlijk niet aan onderdoor gaat. Daar vindt een afweging plaats. Als de kans op overleven of verlamming of andere ernstige verschijnselen te groot is, kies je waarschijnlijk (ook vanuit deze visie) voor vaccinatie. Zelf hebben mijn vrouw en ik onze kinderen daarom met DKTP laten inenten. De gevolgen van een eventuele ziekte waren in onze ogen te ernstig om daar verantwoordelijkheid voor te dragen. Je moet er toch niet aan denken dat je kind polio krijgt en de rest van zijn leven met kreupele benen rond moet lopen. Wij vonden die gevaren te groot. Daarentegen hebben onze kinderen geen inenting tegen BMR gekregen. Die risico’s vonden wij aanvaardbaar genoeg om ervan af te zien. Zelf maak ik ook geen gebruik van de jaarlijkse griepspuit. Ten eerste is mijn immuunsysteem in orde, ik leef gezond, rook en drink niet, en beweeg genoeg (fietsen en vooral veel wandelen). Ten tweede, ik wil innerlijk en geestelijk zo veel mogelijk ‘vrij’ zijn. Want wat gebeurt er bij vaccinatie, ook bij die tegen covid-19? Je zet in feite een muur tussen jouw binnenwereld en de buitenwereld. Die laatste kan dan op bepaalde vlakken niet langer bij jou binnendringen. Dat biedt natuurlijk bescherming, maar tegelijkertijd een opgesloten zijn. Bepaalde ophopingen in de kamers van je innerlijk kunnen niet naar buiten, er is geen vuilnisophaaldienst meer. Allerlei onverwerkte emoties stapelen zich op, tasten je aan, maken je onrustig. Kortom, je immuunsysteem (= je fysieke evenwicht) verzwakt. Des te meer medicijnen je gebruikt, des te meer vaccinaties je ondergaat, des te beter ben je beschermd tegen de buitenwereld, maar des te zwakker ben je binnen de vesting die rond jouw innerlijk is opgetrokken. Je wordt een kasplantje dat tegen elke nieuwe bedreiging van buitenaf met extra medicijnen of vaccinaties beschermd moet worden. Ziehier de fysieke degeneratie van de Westerse mens die denkt zich tegen alles in te moeten dekken. Elk risico vermijdend. Gericht op wat alleen uiterlijk zichtbaar is, de sypmtomen.

Oké, hoe zit het dan met mij? Heb ik me wel of niet laten vaccineren? Wetende dat ik mezelf daarmee gedeeltelijk opsluit in mijn binnenste, minder in verbinding sta met wat van buitenaf bij mij binnen wil dringen. Het antwoord is ja, ik heb mij laten vaccineren, netjes twee keer zoals voorgeschreven door het RIVM en andere instanties. Ik heb er lang over nagedacht. De reden dat ik het heb gedaan is een sociale. De druk op de ziekenhuizen werd te groot, er ontstond allerwegen paniek, de reguliere zorg kon vaak geen doorgang vinden, uitgestelde operaties, kortom het dreigde één grote sociale bende te worden met veel onnodige doden tot gevolg. Deze dreigende sociale wanorde was voor mij doorslaggevender dan mijn persoonlijk welzijn. Want hoe belangrijk ben ik? Hoeveel verantwoordelijkheid wil ik ten opzichte van andere mensen dragen? In deze schik ik dus gemakkelijk in. Ik lever een stukje van mijn eigen vrijheid in om de druk op de maatschappij te verlichten. Om die reden houd ik mij ook aan alle coronamaatregelen. Ik heb er geen moeite mee om een mondkapje om te doen (hoewel het soms Spaans benauwd aanvoelt), anderhalve meter afstand te houden en andere maatregelen te treffen. Er zijn wel ergere dingen in het leven.

Of ik nu ook een boosterprik ga halen wacht ik nog even af. Het is onduidelijk hoe de nieuwe variant omikron zich ontwikkelt. Het laat zich aanzien dat ie veel besmettelijker is dan eerdere varianten, maar ook minder ziekmakend. Mocht de druk op de ziekenhuizen de komende tijd door omikron te groot worden, dan zal ik die prik zeker halen. Mocht het meevallen, dan laat ik hem achterwege. Tot zich weer nieuwe omstandigheden en inzichten aandienen.     

  • 0 # Anne 10-jan-2022 @19:26
    Hi Fred,

    Een duidelijk en evenwichtig verhaal. Niet oordelend en veroordelend. Dat is verfrissend.
    In het hele Covid-19 verhaal mis ik vaak de noodzaak van gezonde voeding en beweging. Niet dat deze zaken in jouw verhaal passen. Dat niet. Het zijn volgens mij wel cruciale onderdelen van gezondheid en preventie. Iets waarvan ik hoop dat het overheidsbeleid daarin meer gaat voorzien inclusief het bijbehorende budget.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Fred 10-jan-2022 @21:42
    Hoi Anne,
    Dat van gezonde voeding en beweging paste inderdaad niet in mijn betoog. Volledig mee eens. Mensen zouden veel meer moeten wandelen, de meest natuurlijke manier van bewegen. Minimaal 5 km per dag, liefst meer.
    Ik las net dat men in Spanje wil overstappen van pandemie naar endemische ziekte vanwege het lage aantal doden momenteel. Dus niet langer massaal testen en covid-19 zien als een griep. Hopelijk gaat het ook in Nederland deze kant op.
    ik ben blij dat je je in mijn verhaal kon vinden.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer