Hoofdbanner

Gemis is een kamer in je huis waar alle spullen uit zijn weggehaald,
geen meubels meer, geen enkele herkenning, een geïmplodeerde
ruimte waar elke dierbaarheid uit weg is geslagen, een achtergebleven
leegte als in een kaal opgeleverde huurwoning. De muren kijken je
wantrouwend aan, wijken naar achteren voor de vreemdeling die jij bent, 

en toch, de gevoelsarme lucht trekt je naar binnen, ziekelijk haast, om
het gat op te vullen, alsof jij degene bent die gemist wordt. Er is nog zo
veel te zeggen, je lippen prevelen onverstaanbare woorden, het verleden
druppelt van het plafond, het zijn de herinneringen die weigeren te 
verdampen, je ziet de ramen, beslagen door wat verloren is, buiten

staat het landschap nog altijd recht overeind, wazig vastgelegd in een
eenmalige foto, er lijken armen te zwaaien, maar ze hangen als takken
aan de bomen, stil en verstard. Niets verandert, het leven laat zich niet 
terugduwen, muren blijven onbuigzaam, daken zijn er om in te storten.

Binnenstebuiten gekeerd, alsof je ingewanden aan de oppervlakte liggen, 
loop je er elke dag even langs, op kousenvoeten want wie weet, de deur 
steevast op een kier, stoor je een onverwachte terugkeer. Je weifelt, je
houdt de klink iets te lang vast, je loopt toch weer door. Het went nooit.