Hoofdbanner

Gemis is een kamer in je huis waar alle spullen uit zijn weggehaald,
geen meubels meer, geen enkele herkenning, een geïmplodeerde
ruimte waar elke dierbaarheid uit weg is geslagen, een kaal vertrek
als in een pas opgeleverde huurwoning. De muren kijken je wantrouwend
aan, wijken naar achteren voor de vreemdeling die jij bent, en toch,

de gaten in de lucht trekken je naar binnen, ziekelijk haast, om de
leegte op te vullen, alsof jij degene bent die gemist wordt. Er is te
veel niet gezegd, je lippen prevelen onverstaanbare woorden, het
verleden druppelt van het plafond, het zijn de herinneringen die weigeren
te verdampen, je ziet de ramen, beslagen door wat verloren is, buiten

staat het landschap nog altijd recht overeind, wazig vastgelegd in een
eenmalige foto, er lijken armen te zwaaien, maar ze hangen als takken
aan de bomen, stil en verstard. Niets verandert, het leven laat zich niet 
terugduwen, muren blijven onbuigzaam, daken zijn er om in te storten.

Binnenstebuiten gekeerd, met alle weggestopte pijn aan de oppervlakte, 
loop je er elke ochtend even langs, op kousenvoeten want, de deur 
steevast op een kier, wellicht stoor je een onverwachte terugkeer. Je
weifelt, houdt de klink iets te lang vast, loopt weer door. Het went nooit.