de tijd scheurt
uiteen in duizend stukken

grijs is het verhaal
van de nacht
een vlek 
op de muur van je bestaan

je loopt door, trouw
zelfs wanneer de wereld
onder je voeten wegvalt

je reikt je hand
naar wat zich laat aanraken

woorden ontbreken
vallen stil
in de put van jouw gemoed

een ruk aan je mouw

niemand te zien
zelfs niet
in de straat van je gedachten