Hoofdbanner

Het vreet zich naar binnen, door lagen vet en ander
opgekropt schuldgevoel, zoekt het een schuilplaats
om te nestelen, levend op het wrakhout van mislukte
 
idealen, voedt het zich met scheiding en andere golven
van verdriet, klots je als een jacht hardhandig op en neer,
met op de achtersteven de botjes van al jouw opgepeuzeld
 
verleden, staat het water je tot de lippen, kansvensters
sluiten zich, nòg staan de sluizen op een kier, maar je
weet, gevoelens hebben gevoelens, ze beseffen wanneer

ze ongewenst zijn, luister naar hun verhaal, ze hebben
zo veel te vertellen, over de school waar ze examen
hebben gedaan, cum laude geslaagd, op de pijnbank
 
gelegd om te bekennen, maar ze duiken onder, telkens
vreten ze aan wat komen gaat, een nieuwe wereld van
nog meer scheiding, nog hogere golven van verdriet.

Het vreet je op, tot je op het bot bent uitgehold, maar
troost je: zielen breken niet, ze veren steeds weer terug.