Hoofdbanner

Je staat voor het raam en kijkt naar buiten.
Je ziet wolken komen, de een na de ander.

Eerst zijn ze leeg, als in een cartoon waarin
de hoofdpersoon, zo’n met potloodlijnen
getekende held, gewoonlijk zijn tekst uitspreekt.

Dat niet doet, wachtend op jou, dat je zelf met
woorden komt als ten hemel schreiend, hoewel
en niettegenstaande, desalniettemin, aangevuld
met in eigen bloed gedoopte pennenvruchten.

Van de weeromstuit rollen ze over elkaar heen,
de wolken, houden hun buik vast van het lachen,
maar tegelijk van zwaarte om al dat verdriet vast
te houden, dat jouw leven verschoond zal blijven.

Er ontwikkelen zich flarden van een lang en
tragisch verhaal, je draait je om, je wilt het niet
weten. Je waant je veilig, zo achter het raam.

Ze noemen je de man van glas.