Hoofdbanner

Aan de wereld willen ontsnappen is proberen omhoog te
zwemmen vanaf de bodem van de oceaan van lucht, armen
zwaaien lukt nog wel, maar je benen zitten vast, zilte klei,
je kijkt opzij, zwaluwen boven onrustig water, tekens van
nieuwe regen, terwijl de bomen om je huis voorover buigen,

je herinneringen in de takken te drogen hangen. Had je het
geweten, had je de golven van je leven veel eerder aangeharkt,
de brokstukken als dode vissen op een rij gelegd, bij elkaar
geveegd, ouderwets met stoffer en blik, maar je was jong, je
wist niet beter, vergeten met dichtgeknepen neus onder te

duiken, de afvoerputjes uit je jeugd te dichten. Nu is het een
tomeloos naar beneden suizen, er is geen einde aan de diepte, 
alleen met touwen kun je het vallen tegengaan, je roffelt op je
borst, zoekt naar lianen, maar je bent geen Tarzan, er is geen
oerwoud tussen de muren van jouw dagen, je contacten zijn te

kunstmatig, de lucht is te zwaar, een vliegdiploma heb je nooit
gehaald, toch blijf je doorgaan, vroeg of laat moet het lukken.