Hoofdbanner

De ochtend was vogelzwanger met strepen snelweg
in de lucht, om voort te jakkeren, in de keel ontluikend zaad.
Dat was voordat zij verscheen, vroeg uit de veren met
haar klapperpistool, dat trouwens niet klapperde, alleen
maar minuscule donsjes verspreidde, alsof het sneeuwde 
bij meer dan 20 graden boven nul.

Terwijl de middag zijn capuchon opzette en strepen
vervaagden, oefende zij met ogenschijnlijk lukraak geschoten
beelden, ambitieus gericht op wat gevleugeld voorbijtrekt.

Aan een half woord heeft ze niet genoeg. Haar vriend de jager
zegt, je moet wel overladen, steeds weer schakelen, de pal blijvend
aan je vinger, zorgen dat je je kruit niet voor de nacht al hebt verknald

Na het applaus van een paar voltreffers trekt ze zich terug, 
zakt ze neer in haar heilige portaal, ziet ze
dat de taal haar als wijwater door de vingers glipt,
in haar schrift kringen achterlaat die niemand kan duiden. 

Het zijn de troostbare landen waar zij rust zal vinden.