Hoofdbanner

Normaal gesproken lees ik geen thrillers. Ze zijn mij te eendimensionaal, met wel volop aandacht aan actie en spanning, maar met weinig psychologische of filosofische diepgang. Af en toe, uit een soort nieuwsgierigheid waarom dit vaak bestsellers zijn, lees ik er een paar. Bijvoorbeeld kort geleden twee boeken van Saskia Noort. Mwoah.
Op aanraden van een leerling heb ik De waarheid van de Amerikaanse schrijfster Colleen Hoover gelezen. Geleend van de bibliotheek, een vertaling van Verity uit 2018. Ik had het boek van ruim 330 bladzijden in twee dagen uit. Het viel niet tegen.

Het thema is origineel gekozen. Een jonge, niet zo succesvolle schrijfster krijgt een aanbod om een populaire serie van een topauteur af te maken. Dat omdat deze door een auto-ongeluk in coma ligt, wat de buitenwereld niet weet en ook niet mag weten. Ze trekt in bij het gezin van deze topauteur om zich in te kunnen lezen in de warboel aan manuscripten die in haar werkkamer liggen opgestapeld. Ze ontdekt echter een in het geheim geschreven autobiografie waardoor zij een heel ander beeld krijgt van dit personage. Een zeer negatief, angstaanjagend beeld. Moet zij dit tegen de man van de nog altijd in coma liggende topauteur vertellen? Ze twijfelt, te meer omdat in de jaren hiervoor twee van hun dochters onder vreemde omstandigheden zijn omgekomen. Ze vreest voor het leven van het enig overgebleven zoontje, de vijfjarige Crew. Ze twijfelt ook of de coma van de vrouw (die in een slaapkamer van het huis ligt) niet gefaket wordt. Steeds meer aanwijzingen dienen zich aan. Ze lijkt spoken te zien, begint aan zichzelf te twijfelen. Ondertussen wordt ze ook nog verliefd op de man des huizes, Jeremy. Hij ook op haar, wat weer voor extra spanningen zorgt.
De ontknoping is verrassend. De dingen blijken niet zo te zijn als dat ze zich voordoen. Wat dat betreft is de spanning met over de bladzijden verspreid verschillende cliffhangers goed opgebouwd. Het uiteindelijke einde is een beetje gemakzuchtig. En staat wat mij betreft ook niet recht overeind. Met terugwerkende kracht zijn een aantal ontwikkelingen in het verhaal onlogisch. Een ander let daar misschien niet op, ik wel. Het klopt gewoon niet. Jammer, denk ik dan. Het haalt de fundamenten onder de hele geschiedenis weg.
Zo ook de taal, die is af en toe slap, zit vol clichés, er is veel seks (natuurlijk) en de dialogen zijn weinig verrassend. Het is slordig vertaald ook, met krom lopende zinnen en af en toe zinsconstructiefouten.
Maar goed, op een bepaalde manier was het een pageturner. Ik wilde toch weten hoe het afliep. En daar is het in dit genre om te doen. Ik moest in de verte aan Rebecca van Daphne du Maurier denken, wat als een compliment kan worden opgevat. Wie van spanning en afleiding houdt, niet al te diep wil nadenken, zal ondanks genoemde tekortkomingen veel leesplezier aan dit boek beleven.