Hoofdbanner

Deze week werd ik op school door een aantal 4V-leerlingen bevraagd over het onderwerp abortus. Kennelijk als opdracht voor het vak maatschappijleer om daar een enquĂȘte over te houden en er vervolgens een zinvolle discussie aan te wijden.
Oei, ik vond het moeilijk een direct en duidelijk antwoord te geven. Ik gaf aan dat mijn mening niet zwart-wit was en enige nuancering behoefde. Ze leken dat niet erg te vinden en wachtten geduldig af wat ik zou zeggen.
Ik gaf eerst mijn persoonlijke mening, ongeveer als volgt: het laten plegen van abortus ervaar ikzelf als een diepe pijn, nog los van de omstandigheden waaronder dit plaatsvindt. Er is een beginnend leven dat zich wil ontwikkelen. Dat wordt bruusk afgebroken. Vreselijk, wat een onvoorstelbaar groot verdriet zit erachter, voor de ongeboren vrucht, voor de draagster hiervan. Hetzelfde beleef ik bij actieve euthanasie, ik kan dat niet met droge ogen aanhoren. De gevolgen van dit tegen de natuur ingaan, die neem je mee in je voortgang naar andere sferen. Die zijn zwaar, is althans mijn esoterische beleving. Wat verlichting lijkt keert zich om tot het tegenovergestelde. Droefenis alom.
Maar, zei ik, dit is mijn strikt persoonlijke mening. Iedereen heeft recht op de hare of zijne. De vrijheid van een ander om zelf te mogen beslissen is belangrijker dan wat ik ervan vind. Een ieder heeft zijn eigen moraliteit. Van daaruit mag hij of zij handelen. Iedereen draagt de verantwoordelijkheid voor de eigen keuzes. Mijn persoon kan en mag niet bepalen wat anderen doen of laten. Nivea, is het sleutelwoord hierbij, bekend uit de psychologie. Niet invullen voor een ander. Geestelijke ruimte en vrije keuze voor iedereen. Zo lang dat andere mensen niet schaadt. Laat er diversiteit zijn in de wereld. Er moet zoveel mogelijk mogen.
Resumerend, gaf ik de leerlingen te kennen, ervaar ik abortus zelf als een groot drama vol verdriet waar ikzelf nooit voor zou kiezen, maar tegelijk moet iedereen voor zichzelf uitmaken hoe hij of zij hier in staat. Dus absoluut geen verbod op abortus. Ondersteun betrokkenen waar dat kan, met begrip voor hun situatie, met oprecht medeleven. Daar hebben ze meer aan dan dat ze met een opgeheven vinger terecht worden gewezen. Er is al genoeg schuldgevoel in de wereld.
De leerlingen schreven driftig op wat ik zei. Ze knikten onderhand mee, kennelijk ten teken dat ze het met me eens waren. Of dat ze gewoon blij waren een antwoord te hebben, dat kan ook. Laat ik niet invullen wat zijzelf misschien dachten, ha.