Hoofdbanner

Stel dat een ver weg gelegen buitenaardse beschaving over telescopen beschikt om te zien wat zich op planeet aarde afspeelt. En stel dat ze het vermogen missen om mensen waar te nemen. Eigenaardig misschien, maar daar gaan we even van uit. Wat ze wel zien zijn zeeën, bergen, rivieren, wolken, bossen, planten en vele dieren, van klein tot groot, die zich daar ophouden. Maar mensen zien ze niet.
Ze proberen een verklaring te vinden voor wat ze waarnemen. Ze constateren dat er elk moment veranderingen optreden, de aarde blijkt geen statisch geheel te zijn. Er is sprake van een zekere evolutie. Ze merken dat er, ogenschijnlijk vanuit het niets, gebouwen uit de grond verrijzen. Ook hoe er wegen ontstaan, waarop zich verschillende soorten voertuigen voortbewegen. Zelfs in de lucht verheffen zich bewegende projectielen. Ze snappen er niets van. Hoe kan dit allemaal gebeuren? Wel valt hen op hoe de veranderingen zich op een bepaalde manier ordenen. Het is ronduit wonderlijk om te zien, alsof een bovenliggend principe de planeet aarde aanstuurt.
Ze proberen met hun onderzoek meer de diepte in te gaan. Ze richten zich specifiek op het ontstaan van huizen, flats en wolkenkrabbers. Ze gaan terug naar het begin. Wat is een gezamenlijk kenmerk van al deze gebouwen? Het blijkt steen te zijn, soms in de vorm van een rechthoekig stuk gebakken klei, andere keren in de vorm van opeengeperst cement, bij ons op aarde beton genoemd. Met name de baksteen intrigeert de onderzoekers. Wat is het mechanisme dat die stenen op elkaar stapelt, zodanig dat er een functioneel gebouw ontstaat? Ze staan voor een raadsel. Toch een onzichtbare godheid die hier de hand in heeft? Lange tijd gaan ze daar van uit, het is een logische, zij het ook wel wat gemakzuchtige verklaring. Tot een slimmerik hen de waas voor de ogen weghaalt. Laten we ons richten op de feiten, zegt hij, en alle vage bespiegelingen opzij zetten. Het is de baksteen zelf die overal verantwoordelijk voor is, laat dat ons uitgangspunt zijn. Klaarblijkelijk beschikt deze over de intrinsieke eigenschap om zichzelf voort te planten. Kijk maar wat er gebeurt. Al die stapelingen, die we voortaan het leven op die rare planeet zullen noemen, treden op doordat bakstenen bepaalde reacties met elkaar aangaan. Daaruit ontstaat alles wat we zien veranderen. Zij vormen het begin van alle leven.
Even is het stil op die verre buitenaardse planeet. Maar dan breekt er een oorverdovend applaus los, de feiten worden herkend, het bewijs is onomstotelijk. De wetenschapper wordt geëerd, er worden prijzen naar hem vernoemd, de kijk op het heelal blijkt voorgoed veranderd. De baksteen is het fundament van al het leven.