Hoofdbanner

Er zijn popgroepen die jarenlang aan de weg timmeren zonder succes te boeken. Hoe ze hun best ook doen, het lukt ze maar niet om naar het grote publiek door te breken. Tot de leadzanger op een of andere manier een keer verstek laat gaan. De groep neemt dan van arren moede een instrumentaal nummer op. Het wordt uitgebracht en jawel, in één klap een grote hit! 

Tragisch voor de zanger natuurlijk. Vooral omdat er daarna met de zanger erbij nooit meer een hit wordt gescoord. In mijn herinnering is dit ten minste twee keer in de popgeschiedenis gebeurd.
De eerste is de Rotterdamse band Swinging Soul Machine, actief vanaf eind jaren zestig van de vorige eeuw. Ze schijnen nog steeds op te treden. Zanger Iwan Groeneveld had een keer een vrije dag. Zijn bijnaam was Spooky. De band besloot die dag een instrumentaal nummer op te nemen en noemde dat heel toepasselijk Spooky's day Off. Het werd in 1969 een grote hit, 14 weken in de top 40 met als hoogste plaats nummer 2. Hiervoor en hierna heeft de band nooit meer een hit gescoord, al heeft Spooky met de Engelse gelegenheidszangeres Sue nog wel een paar hits gehad, onder anderen Swinging on a star uit 1974. Het duo heeft zelfs met het Eurosongfestival meegedaan (in 1976), maar dat was geen succes.
Voor Spooky's Day Off: luister hier.

In 1977 had je de opkomst van zowel Punk als New Wave. Beide stromingen waren een reactie op het psychedelische gepiel van groepen als Pink Floyd, toentertijd zeer populair, en de simpele hardrock van onder anderen Deep Purple en Led Zeppelin. Punkmuziek was sneller, directer en vooral agressiever dan de eerdere popmuziek. Bekendste groepen waren toen The Stranglers, The Clash en The Sex Pistols.
New Wave kenmerkte zich door veel lossere muziek, speels en met humor, aanstekelijk in hun enthousiasme, flinterdun qua diepgang. Het was het begin van de New Yorkse groep Blondie met zangeres Debbie Harry, maar ook van de eveneens New Yorkse Jonathan Richman & The Modern Lovers. Van deze laatste was ik toen een groot fan. Ik had al hun platen. Het was ronduit melige muziek met naïeve teksten op een lijzige manier gezongen. Die man kan geen toon houden, zei een toenmalige vriendin toen zij Jonathan Richman voor het eerst op mijn studentenkamer hoorde. Inderdaad, het was zijn aanstekelijke enthousiasme dat mij aansprak, en niet zozeer zijn zangkwaliteiten. 
Ze hebben maar één hit gehad, het instrumentale Egyptean Reggae. Inderdaad, zonder de zang van Jonathan Richman. Het was begin 1978 een internationaal succes. Ook hier, tragisch voor de zanger. Maar nog altijd een prachtig nummer. 
Voor Egyptean Reggae: luister hier.
Om een idee te krijgen van het vrolijk melige van Jonathan Richmand uit die jaren, luister hier en hier.