Op de duikplank

je kijkt omlaag
voelt de kou onder je voeten
het gewicht van wat je
nog niet hebt meegemaakt

onder je bewegen slangen
ratten, haaien
hun ogen glinsteren
hongerig

je wilt springen
nieuwsgierigheid prikt
er is het mes
drukkend in je rug
dat jouw naam fluistert

je gaat en
het water omarmt je
glimlacht
om elke schaduw, elke klauw

je dacht te vallen
maar je vliegt
niet anders
dan de nieuwste dag tegemoet

Water

water in je longen
kou in je ribben
elke beweging een strijd

je grijpt de ladder
tree voor tree
handen schuren over nat hout
voeten verschuiven

het licht schittert
maar de waterspiegel
blijft ver vandaan

je leeft je vingers
je leeft je benen
je hart dat langzaam slaat

je reikt naar lucht
naar vrijheid
naar een keer
diep ademhalen

Vroeger

de geur van hyacint
de eerste regen van maart

jouw armen  
die mij verstrengelden

jouw stem die nooit meer
dezelfde is

moet ik huilen
om wat geweest is
en voor altijd voorbij?

de dagen glippen
als water van mij weg

ik sluit mijn ogen
en laat het komen

zonder te vragen
wat al deze tranen waard zijn



Paraplu

ha ja, toen maakte ik nog
het grapje
over mijn gehavende paraplu

zijn maan
net als de mijne
in het teken vissen

het waterteken
dat alles doorlaat
als een zeef

wat een stom excuus

ik vergat
je te beschermen
tegen het stralende weer
dat boven ons uitbarstte

een lichtheid
die we niet konden dragen



Op de bank

later, op de bank
wisselden we elkaars
solar plexus
bloot

adem, huidwarmte
niet bewegen
vooral niet bewegen

pijlen schoten
verscherpte haken
nieuwe ogen
dwars door ons lijf

om pijn te verzachten
trok je snel
de gordijnen dicht

maar het was geschied
geen water kwam te pas

Aanwezig

is het daarom
dat je op kale zaterdagavonden
ineens naast me ligt

niet vallend, niet komend
gewoon
er

in adem langs mijn nek

buiten kom ik je tegen
bij Kees
tussen snijplank en messen
van de kaasboer
op het bruggetje
waar onze monden elkaar vonden

je sluipt door de kamers
van mijn gemoed
zonder een deur te openen

alsof je gebleven bent

Vertrouwen

is vertrouwen
niet een open zenuw
die onze angsten blootlegt?

een visnet
die haar vangst pas laat zien
als ze uit zee wordt gehaald?

zijn wij niet water
vloeibaar, stromend
altijd in beweging?

waar, o waar
komen rivieren samen?

welke brug draagt ons licht
zonder te breken?

hoe springen we 
van onze duikplank af?