In de jaren zeventig kwam ik door mijn oudste broer in aanraking met folkmuziek. Eerst tijdens een openluchtconcert in Diemen, wreed verstoord toen door een aantal Hells Angels, later via de lp’s van vooral Steeleye Span. Dat was weer eens wat anders dan de psychedelische muziek van Pink Floyd of de symfonische rock van King Crimson, waar ik toen van hield.
Ik had bijna alle lp's van Steeleye Span op cassette. De groep was toen onbekend. Bekender was Fairport Convention met zangeres Sandy Denny. Maar de puristen onder ons vonden Fairport te weinig traditioneel met hun elektrische gitaren. Steeleye Span met zangeres Maddy Prior was dan toch zuiverder in de leer.
Later kreeg Steeleye Span een grote hit met All around my hat, niet echt representatief voor hun repertoire. Te catchy en commercieel.

Nederlandse folk had je relatief weinig toen. Fungus kan ik me herinneren. Flairck ook een beetje. Maar dan hield het op.
Via via kwam ik afgelopen zondag in een huiskamerconcert van Linde Nijland en Bert Ridderbos terecht. Ik kende hen niet, ik volg de folkmuziek ook niet. Het was bij hen thuis, in het gehuchtje Nieuwe Statenzijl, boven in Groningen aan de grens met Duitsland. We (14 bezoekers) pasten precies in de gezellige huiskamer.


              Bert en Linde tijdens hun huiskamerconcert


Linde zong drie songs van Sandy Denny, haar jong gestorven idool (1947-1978), zoals gezegd de vroegere zangeres van Fairport Convention. Ingetogen en met een helder zuivere stem, ondanks dat ze verkouden was, zoals ze zei. Veel eigen nummers ook, en een cover uit de jaren zestig, Nights in white satin. Er zijn ook diverse cd’s van hen te koop. En vroeger zong Linde in de groep Ygdrassil, kwam ik later tegen.
Gitarist Bert Ridderbos is werkelijk van alle markten thuis. Hij speelde accordeon, diverse soorten snaarinstrumenten, allemaal even prachtig. Volledig in harmonie met de zang van Linde.
Tussendoor vertelden beiden wat anekdotes. Over hun reis naar Bhutan bijvoorbeeld, over hun concerten in Duitsland en Engeland, maar ook dat Ede Staal vroeger in dit gehuchtje van zes huizen woonde, en ook in hun huis een keer had opgetreden met zijn accordeon. Een buurvrouw, ook aanwezig, en die al meer dan 40 jaar in Nieuwe Statenzijl woont, vertelde dat ze het gezin van Ede Staal goed heeft gekend. Ze memoreerde een aantal details. Leuk, zo’n extra anekdote. Het brengt de muziek van Ede Staal in één keer dichterbij.

Wat een geschenk, zo op de zondagmiddag. De rust, de zo pure muziek van Linde en Bert, ingetogen en betrokken. Echte ouderwetse folk. Je moet ervan houden, natuurlijk. En ik hou ervan, merkte ik. Nog altijd. Ik heb werkelijk genoten, de hele voorstelling lang. Vooral de drie songs van Sandy Denny: Linde bracht ze zo intens en zo indringend mooi. Alsof ze zelf even Sandy Denny was.

Zo’n middag tilt je, te midden van alle onrust en omwentelingen in de wereld, op een weldadige manier een ogenblik boven het leven van alledag uit. Alsof je weer even tot jezelf kunt komen. Dat doet kunst, zeker als het zo intiem en huiselijk gebracht wordt. Het verbindt, het zorgt voor harmonie, het geeft innerlijke rust.
Hulde en dank aan Linde en Bert, voor hun ongekend fijn en intiem concert. Het smaakt naar vaker en meer. Ik ben fan!