Hoofdbanner

Mijn favoriete popgroep uit mijn jeugd, King Crimson, bestaat 50 jaar. Om dit jubileum te vieren maken ze deze zomer hun 50th anniversuary tour door Europa. Afgelopen zaterdag 22 juni en zondag 23 juni speelden ze in De Vereeniging in Nijmegen. Zaterdag was ik een van de gelukkigen die hierbij mocht zijn, samen met jeugdvriend en medefan Peter.

Het was een grandioos optreden, beter nog dan vorig jaar in het concertgebouw in Amsterdam, waar Peter en ik ook aanwezig waren. Drie drummers op de voorgrond, vier musici daar achter, met de leider van de band Robert Fripp als toonaangevende gitaarvirtuoos, leider en organisator van het geheel.
Je moet wel van deze muziek houden. De ritmes zijn vaak erg ingewikkeld, met het kenmerkende tegendraadse drummen, wat met drie drummers nog eens geaccentueerd werd, de vele gitaarpartijen die dwars tegen elkaar ingaan. King Crimson heet complexe muziek te zijn. Als je er niet van houdt, hoor je alleen maar één brok herrie. Georganiseerde chaos, noemt Robert Fripp dit. Hoewel deze chaos ook af en toe afgewisseld wordt met gevoelvolle ballads. Met andere woorden, bij King Crimson kun je alle kanten op. Spannend is het altijd.

Toen in 1969 In the court of the Crimson King uitkwam, hun eerst langspeelplaat, was dit meteen een sensatie. Een totaal nieuw geluid, met abrupte overgangen, nieuwe instrumenten als de mellotron, ingewikkeld gepiel op de piano, brutale jazzy-achtige saxofoongeluiden er tussendoor. Symfonische rock, werd dit genoemd. Hiermee was King Crimson een voorloper van groepen als Genesis, Roxy Music, Yes en in Nederland Earth & Fire. 
Ikzelf kwam begin 1970 met King Crimson in aanraking door Lex Harding van de piratenzender Veronica. Door zijn toedoen werd Cat food van hun tweede lp In the wake of Poseidon een klein hitje. Ik kocht deze lp en was meteen verkocht. Van toen af aan volgde ik King Crimson op de voet en kocht elke nieuwe lp die uitkwam. 
In mijn tijd was er bijna niemand die de muziek van King Crimson kon waarderen. Alleen Peter die bij mij op school zat en mijn jongere broer. Vrijwel alle anderen, die bijvoorbeeld wel van Pink Floyd of The Beatles hielden, vonden dit een "klerezooi aan herrie". 
Pas veel later kwam ik mensen tegen, meest muzikanten, die eenzelfde invloed en enthousiasme als ikzelf hadden ervaren in hun jeugd. Bijzonder dat dat achteraf zoveel mensen bleken te zijn.

King Crimson speelde zaterdagavond maar liefst vier nummers van hun eerste lp, In the court of. Het indrukwekkende Epitaph, de gevoelige ballad Moonchild, met vele improvisaties in het middengedeelte, In the Court of zelf en als laatste de toegift 21st Century Schizoid Men. Vooral dit laatste nummer staat nog altijd als een huis. Zowel tekstueel als muzikaal.
Er was veel materiaal van hun laatste fase, toen ik ze al niet meer volgde. Hoogtepunten voor mij zijn hun 4e en 5e lp, Islands en Larks' tongues in Aspic. Helaas speelden ze het geweldig ritmische Larks' tongues in Aspic part I en part II niet. Vorig jaar in Amsterdam wel en dat was toen een sensatie. Maar ook het voor mij minder bekende materiaal van hun laatste lp's klonk geweldig. De zaal was dan ook uitzinnig van enthousiasme. Na de toegift van het grootse Starless (het enige nummer van King Crimson dat wel eens in de top 2000 staat), volgde er een staande ovatie van wel 10 minuten. Waarna er dus nog een toegift volgde. Van weer 10 minuten afgebroken ritmes en hels kabaal. Geweldig. 

Hun mijns inziens beste nummer, Fracture van de lp Starless and Bible Black, werd zoals gewoonlijk niet gespeeld. Robert Fripp schijnt dit nummer te moeilijk en ingewikkeld te vinden om live te kunnen spelen. Jammer, want juist dit nummer moet het van een live-uitvoering hebben. Het hele King Crimson geluid komt hierin tezamen. Of beter, dit is Robert Fripp ten top.
Voor wie Fracture wil horen: hier.

Over dit nummer is in het verleden veel gedebatteerd. Waarom is het onmogelijk om te spelen? Zie voor een interessante uitleg: hier.

  • +1 # Fred 26-juni-2019 @09:12
    Gentle Giant ken ik nog wel uit die tijd, interessante muziek. De mellotron werd inderdaad door The Beatles al fragmentarisch gebruikt, maar bij King Crimson voerde de mellotron op de eerste twee lp's de boventoon, letterlijk en figuurlijk. Dat was nieuw toen.
    Voor hun verdere ontwikkeling moet je op YouTube ook eens naar Larks Tongues in Aspic part I & part II luisteren. Overweldigende muziek.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Rob Jakobs 25-juni-2019 @23:42
    Fred, ik ben geloof ik van een iets eerder bouwjaar dan jij, maar ik had nog nooit van King Crimson gehoord. Ik was Beatles-fan en reed een Puch, misschien heeft dat er iets mee te maken. Ik heb naar Fracture geluisterd en het doet mij aan Gentle Giant denken (album Three Friends uit 1972).
    Sorry hoor, maar toch één kleine correctie: de mellotron was in 1967 al te horen als inleiding van het nummer Strawberry Fields Forever van de Beatles.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer