dit is de laatste keer
dat de oranje bessen
van de vuurdoorn zijn aanschouwd

gebalde sap
van het doornige leven
dat door onze aderen stroomt

jij tussen de wolken
met vogels op de vlucht

op weg naar waar de vrede
languit ligt
in wit woestijnzand

er is geen gemis
de traan die vloeit
is een stofje in mijn ogen
dat de wind aanvoer 

een gruisje dat niets om het lijf heeft