Weblog van Fred Tak
Hoofdbanner

Ontdekt

de laatste laag
wordt weggenomen

als een bast die loskomt
om te zien
wat eronder leeft

wat zich jarenlang
geoefend heeft in zwijgen
begint zich op te richten

alsof een ster
onder mijn ribben
van plaats verschuift

mijn huid kent alleen
het geduld van klei
onder de hand
van vallende bladeren

die hand is niet de laatste
een kracht zonder gezicht
vindt van binnenuit
de naden

de kamer blijft dezelfde
alleen mijn schaduw
hangt losser om mij heen
alsof zij vergeet
wie zij moet volgen

een leegte
als opening
waardoor zelfs de winter
geen dekens draagt

  • 0 # Margo van Stratum 21-juli-2026 @07:11
    Wat een prachtige zinnen heeft dit gedicht. Zoals de eerste twee. En bv alsof zij vergeet wie zij moet volgen. Het maakt alsof er voor mij een soort dubbele beweging van: wel en niet. Daardoor ontstaat er een soort afstand tussen de gevolgde en de schaduw. Het gedicht voelt als geïnspireerd door Glück, maar dat kan ook komen doordat ik net jouw beschouwing over het gedicht van Glück las.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Fred 21-juli-2026 @08:25
    Ik vond het een uitdaging om met het woord 'ontdekt' aan de slag te gaan. In de letterlijke betekenis van het dek weghalen. En wat zich dan laat zien. Misschien dat op de achtergrond het gedicht 'The wild Iris' van Louise Glück meespeelt, het zou kunnen. Maar dan onbewust.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer