Op weg

langzaam wordt het huis
dat ik achterlaat
een muur

mijn bureaustoel warm
mijn laatste schrift
nog open

ik neem niets mee
toch blijven dingen aan mij hangen
nat gras, een appel
een stem die mijn naam uitspreekt

ik loop
niet vooruit
vooruit is een woord
voor wie iets verwacht

de bomen worden kleiner
daarna herinnering
daarna hout

daarna niets
waar iemand nog
een boom ziet staan

ik vraag mijn handen
wat weten jullie?

ze zwijgen
ze hebben brood gedragen
het hoofd van een geliefde
toen liefde nog gewicht had

ik leg mijn horloge af
de tijd loopt door
zonder jou

wie loopt hier?
ik
wie is ik?
een overgebleven woord

ik spreek het uit
het valt op de grond
daar ligt het
klein
onbruikbaar

ik kijk ernaar
als naar een sleutel
van een niet bestaande deur

de nacht komt
waarin niets meer
hoeft te verschijnen

geen huid die zegt:
hier eindig ik

het is stil

onder mijn voeten
trekt zich iets samen
heel klein
als de hand van een kind
dat een vinger opent

als een mond
van ditzelfde kind
dat nog niet weet wat spreken is

alles kwijt
is dat hetzelfde als voorbij?

ik lig hier
in de berm
nat gras aan mijn huid

geen weg
nog achter mij
geen bestemming
voor mij

alleen een lichaam
dat zich opent
aarzelend

als een mens