ze zegt dat geel niet over kleur gaat
maar over wachten, de spiraal
van wanden die zich sluiten
en openen

mijn huis vouwt zich om mij heen
als een handpalm
ik lees de lijnen
volg het spoor waarlangs ik omhoog reik

buiten trilt het verre licht
ik voel het, maar het kijkt door me heen
hierbinnen is de grond een draad
waarop ik gewichtloos balanceer

ze fluistert dat ik moet wennen
aan de trage trom van voorjaar
dat thuis niet groter is dan een hartslag

en dat ik er pas ben
wanneer ik verdwijn