Inkeer

mijn binnentuin
bloeit in geel

de bank in de zon
rekt zich uit
en ademt mee

ik vertraag
pas me aan

en daal af
in het groeiritme
van de rododendron

nog langzamer
word ik
tot ik niet meer tevoorschijn kom

Binnen

ik pel mezelf
uit het ei
van mijn binnenste

ik knipper
in rood daglicht

de spiegel vol barsten
bewaart mijn dromen
achter zilver

de ramen
zijn beslagen

ik keer terug
het ei in



Scheuren

niet mijn lippen
niet mijn mond

het duurt jaren
voor ik ze open

neem het woord
draai het om
voorzichtig

tot het breekt
in scheuren

wacht tot de steen
gaat gloeien

Keer

wat je zegt
geef het schaduw

in het licht
dat blijft haken
aan mijn huid

je woorden keren terug
langs de draden
van de nacht

beroofd, ontluisterd

naakt
zonder mij


Nabij

ik ga heen
gebogen

de klauwen van de nacht
in mijn rug

mijn ogen
zonder richting

ik breek brood
drink wijn
uit grote bekers

deins niet terug
voor het beeld
dat terugkijkt

ik ben nabij
tot op het bot



In de verte

mijn hand
schept een voor een
de duisternis weg

er stijgt een geur op
uit de aarde

blad na blad
luister ik
naar voorjaarsondergangen

in de verte
slaan hamers
dwars door hout