Op advies van een vriendin las ik bovenstaand boek van de Amerikaanse schrijfster Barbara Kingsolver (1955). Een recent (in 2023) met prijzen overladen dikke pil van 544 bladzijden, een ronkende flaptekst, dus aantrekkelijk genoeg, leek mij, om dit boek van de bibliotheek te lenen.
Hoofdpersoon is Damon Fields, het zoontje van een alleenstaande tienermoeder, die het niet helemaal redt en onder andere verslaafd is aan pijnstillers. Hij (let op de opzettelijke wijziging van Damon naar Demon) wordt uit huis geplaatst, belandt van pleeggezin in pleeggezin, met steeds weer hardvochtige pleegouders. Ondertussen heeft zijn moeder een nieuwe vriend, een onbetrouwbaar en sadistisch figuur die het niet nalaat Demon, wanneer hij een keer weer thuis bij zijn moeder is, tot op het bot te vernederen. Kortom, het is een al ellende waarin deze Demon terechtkomt, zowel thuis als in de pleeggezinnen. Opwekkend is het niet.

De naam van de jongen doet natuurlijk aan David Copperfield denken, naar het gelijknamige boek van Charles Dickens. Daar wordt ook zijdelings aan gerefereerd. Tegelijk kwam bij mij The Catcher in the Rye naar boven, waar in het begin ook de vergelijking met het boek van Dickens wordt vermeld. In een andere context, maar toch. Ook in het boek van Salinger gaat het over het moeizame leven van een jongen, daar op de leeftijd van 17 jaar.
En verder? Tja, het is erg modern geschreven, zal ik maar zeggen. Veel eigentijds jargon uit de game-industrie, uit Amerikaanse tv-series die ik niet ken, toespelingen op bekende striphelden, en vooral een scherp, ronduit cynisch taalgebruik. In de eerste hoofdstukken vond ik dat fris ogend, maar verder in het boek ging het me tegenstaan. Het is wel erg spitsvondig allemaal, steeds weer bijzonder rauw en nihilistisch van aard. Op den duur was het niet meer verrassend. En ach, de meest ellendige details over de verschillende levens van kwetsbare kinderen vliegen je om de oren. Wat een verrotte wereld is dit, denk je dan. Wil ik dit allemaal weten?

Nee, ik dus niet. Na 100 bladzijden heb ik het boek weggelegd en weer keurig naar de bieb teruggebracht. Not my piece of cake. Te Amerikaans voor mij. Te veel geweld, verslaving, onderkant van de samenleving. Dat is de reden dat ik ook niet van de films van Quentin Tarantino hou, of van al die andere Amerikaanse actiefilms waarbij (zo bloederig mogelijk in beeld gebracht) gemoord wordt alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is. Zonder berouw, zonder scrupules. Alsof het leven een spel is waarin de sterkste het recht aan zijn zijde heeft.
Maar goed, anderen lezen dit kennelijk met plezier. Zo is iedereen verschillend.


Demon Copperhead – Barbara Kingsolver, uitgeverij J.M. Meulenhoff, 2024