wat blijft hangen
tussen lippen en gedachten
tussen de strepen op de weg

de dag ruikt naar moeheid
de verstuikte vogel achter je ribben
herhaalt haar droom
hardop, maar niemand luistert

je likt een lijn, gooit een steen
in de vijver, om te meten
hoe diep je hart reikt
en hoe lang de kringen blijven

wanneer vergeten
zich vermomt als verdwijnen 
neemt ze eindelijk je hand

als wachten breekt, dan komt ze