de laatste laag
wordt weggenomen

als een bast die loskomt
om te zien
wat eronder leeft

wat zich jarenlang
geoefend heeft in zwijgen
begint zich op te richten

alsof een ster
onder mijn ribben
van plaats verschuift

mijn huid kent alleen
het geduld van klei
onder de hand
van vallende bladeren

die hand is niet de laatste
een kracht zonder gezicht
vindt van binnenuit
de naden

de kamer blijft dezelfde
alleen mijn schaduw
hangt losser om mij heen
alsof zij vergeet
wie zij moet volgen

een leegte
als opening
waardoor zelfs de winter
geen dekens draagt