Raam

ik woon in een dichte kamer
met muren zonder kier
de vloer uitgespreid
als een plattegrond die niemand leest

zelfs de lucht is hier
een gewoonte 

ik luister hoe het donker
tegen zichzelf praat

het zegt: blijf
buiten heeft messen

maar mijn ribben
zoeken licht
zonder te breken

ik oefen op glas
dat ziet
hoe de wereld trilt

dat doorlaat 



Opening

de wind tegen het raam
fluistert van vergeten kamers

een sleutel valt
tandeloos op de grond

licht glijdt binnen
alsof het zich bedenkt

ik probeer een zin
maar de woorden
steken hun tong naar mij uit

tussen de regels
kraakt een spleet

een vogel vliegt langs
klapwiekt tegen glas

een opening
scharnier in de tijd

Stilte

de kamer ademt
geen geluid
alleen het tikken van een gedachte

ik luister
in het niets
ontluikt er

tastend
een vinger van licht

treedt naar binnen
als een rilling

tussen mij en de wereld
zonder haast

een echo
zonder oorsprong



Bron

soms denk je
dat je alleen bent

teruggelegd
in donkere grond

maar kijk omhoog
zelfs de bladloze bomen
buigen hun dunne handen
naar je toe

een lach
hoog in de lucht
vuur dat zijn bron kent

vogels verdwijnen
in hun eigen roep

de rivier
neemt wat je drinkt
draagt het verder

draden van zon
houden alles
een seconde vast

de wereld antwoordt 
met gesloten mond



Kiem

het begin
een opwaartse druk
vanuit diepe rust
een gloed die als een vogel
haar veren opschudt

het wiekt zich omhoog
om te meten
hoeveel ruimte er is

via mijn ribben
zet het zijn poten neer
in wat ligt te wachten

dan krijgt het vleugels 
rond mijn schouders

warm, zonder te branden

een beweging
die er is
maar nergens heen hoeft

Vlucht

later
houdt het zich stil
alsof het weet
dat niets hoeft te worden bewezen

ik draag het
als een jas
die open blijft

soms strekt het zich
waardoor de kamer verschuift

dan trekt het zich terug
laat mij achter
in dezelfde houding

alsof het altijd al wist
waar het kon landen



Tegenlicht

maar niet alles wat stil is
wil blijven

soms verplaatst het zich
zonder spoor

de ruimte blijft warm
maar laat los

rust kan verdwijnen
zonder te breken

het vraagt niet
om terugkeer

maar 
om aanraking