ik weet niet wie ze bracht
alleen dat ze bleven
van links kwamen handen 
een plastic tas met de klamme lucht
van de supermarkt

de bloemen stonden stil
niet als middelpunt
maar als iets dat zich afwendt
van wat blijft hangen
 
een rode roos aan de rand
knakte onder haar eigen enthousiasme
alsof ze dacht: dit is het moment
van overgave

de anderen bogen naar binnen
naar een borstkas
die nog eenmaal hees opzwol

en nog zie ik ze
in de vergeven tijd
bloemen
glas
een herinnering
waar water een weg zoekt
en alles verdwijnt