Hoofdbanner

Dat je te veel meemaakt, dat het niet in één leven past,
jouw stukjes buiten de randen van de puzzel vallen,
dat je armen te kort zijn om het verlorene te omhelzen,
met benen die bezwijken onder de marathons die je

hebt gelopen, je hart moe en vol dwarse gaten,
zorgvuldig met cement dichtgesmeerd, opdat je geen
pijn voelt, tot je schrikt van de muur die uit de optrek-
kende mist opdoemt, nieuwbouwstrak tot  wolkenhoogte.

Zul je er een deur in beitelen, een deur die piepend open
kan? Of een raam om doorheen te kijken? Zul je het doen,
het knekelveld ontsluiten, de stank van rotting binnen
laten, de wachtende hyena’s weer de vrijheid geven?

En als dat niet lukt, zul je het opnieuw proberen,
tot je neervalt bij het eerste licht dat binnenstroomt?