Hoofdbanner

Er is altijd een bodem, zeg je, daar vandaan kun je afzetten,
met al je bagage opnieuw de wereld in, je zult zien, tegen
alle zwaartekracht in springveer je als een vliegtuigvis naar
de oppervlakte, je hapt naar de golfslag van de dag, vergeet
wat je hebt achtergelaten, de aanslagen op je ziel, het
watertrappelen om niet te diep te zinken, wees opgewekt, de
zon is een citroen, met zachte hand knijpt ze een fontein aan
prikkeldruppels op je huid, bomen en planten rennen langs
zodat jij stil kunt staan, het gras lacht in al zijn voelsprieten,
zodra je het betreedt tril je als vanzelf mee in verwondering.
 
Ik kijk je niet aan, stap met zware voeten verder, wat heeft
mijn gemoed aan woorden als touwen naar mij toe geworpen
hadden moet worden, denk ik (maar zeg het niet), waar was
je toen ik je nodig had, hou me vast, dat ik je huid proef, het
bloed door onze aderen voel stromen, besta je eigenlijk wel 
of ben je een fantoom, is het leven niet een fata morgana 
die aan de horizon met elke stap verder opschuift, je moet
hopen en geloven om te kunnen bestaan, zeg je, maar je kijkt
vanaf de rand alleen maar toe hoe ik met elke zucht verder 
verdwijn, wat weerhoudt je te springen, waarom val je niet mee?

  • 0 # René Verberckmoes 26-dec-2021 @22:13
    Dag Fred,

    Proficiat met dit gedicht. Heel schoon, hoe de voortschrijdende mens in zijn gemoed troost zoekt, echter niet alleen woorden volstaan, doch eens goed vastgepakt worden door de ander geeft meer voldoening, vrede. Waarom wacht de ander zolang, wil hij niet?
    ´Vrede op aarde aan de mensen van goede wil’.
    Zalig Kerstmis, Fred. Bedankt voor alle interessante schrijfsels van het voorbije jaar.

    Vriendelijke groeten,
    René V.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Fred 26-dec-2021 @23:02
    Dank René, voor je mooie woorden. Ik doe mijn best. En we gaan door!
    Hartelijke groet terug, Fred
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer