Hoofdbanner

Ik zocht een veld om te herdenken, weids genoeg
om een houten kruis te planten, het liefst van
beukenhout, dat was je lievelingsboom. Omdat ie
zoveel licht tegenhoudt en jij daar voor het leven weg
kon vluchten. Voor even. Solitair kwam jij het beste uit.

Ik schepte aarde op een parkeerplaats, veel meer
was er niet voorhanden. Het sloeg nergens op,
de laag van klinkers onder jouw huid, jouw stenen hart
waar ik nooit doorheen kon breken. Kon ik jou op
sterk water zetten, dan bleef je voor mijn ogen zweven.

Een binnenplaats is een slagveld, hoe omringd door muren
ook, diverse wapens slingeren hier rond, afkomstig van 
huursoldaten. Voor wie ze vechten weten ze zelf niet, 
het kan ze ook weinig schelen. Ze zoeken je op,
blind in hun woede, om wat teerbaar is kapot te maken.

Verder dan wat uitgestrooide potgrond kwam ik niet, 
het kruis zag er armetierig uit, met een scheef hangende 
dwarslat die elk moment los kon laten. Een tekst leek
mij niet gepast. Ik twijfelde, je gezicht naar de aarde 
of naar de eeuwig fonkelende sterren aan de hemel.