Afdrukken

Onderweg zijn is af en toe stilstaan om te kijken
waar je je verdriet hebt achtergelaten. Meestal in een
verdomhoekje. In foetushouding om extra aandacht te
trekken. Voortgang is afhankelijk van de zwaarste ketting
op je schouders. Je schuurt er de laklaagjes zelfmedelijden
af. Kom op, we maken allemaal wel eens wat mee.

Om in verdriet te kunnen kruipen moet je je klein maken,
sterke handen, een hoofd dat minutenlang onder water kan,
om te wennen aan verschillende soorten gebrek. En,
plensbuien verdragen. Een paraplu helpt niet, verdriet 
regent van onderaf. Des te kleiner de openingen, des te
hoger spuit het de lucht in. Vertrouw geen enkele ondergrond.

Wij zijn propjes, schieten onder druk omhoog, als champagne
op nieuwjaarsdag. We nemen een duik in de ziedende zee 
van de toekomst. In de verte echo's oorwassing, bakjes
ogentroost. We trotseren schuimbekkende golven, zien 
met onze januskop hoe we worden teruggeworpen, 
lachwekkend haast, komen we nauwelijks vooruit.



Noot: gepubliceerd in het literaire tijdschrift Deus ex Machina, zomer 2021