Hoofdbanner

Niet iedereen zal zich dat bewust zijn: elke gebeurtenis die plaatsvindt, wordt afgedrukt in de lijnen van je hand. Tenminste, wanneer die gebeurtenis intens is en ingrijpt in het directe zielenleven. In je linkerhand meer dan in je rechterhand. Zwart-wit kun je stellen: je linkerhand weerspiegelt het nu en de verwachtingen naar de toekomst, je rechterhand is datgene waarmee je geboren bent.
Dit houdt in dat de lijnen in je linkerhand gedurende je leven flink veranderen, die van je rechterhand vrijwel niet.
Bijvoorbeeld, meerdere malen door mij geconstateerd: wanneer iemand op latere leeftijd nog een studie oppakt, verlengt de hoofdlijn (midden in je hand, dwars verlopend) zich aanzienlijk. Is de studie kunstzinnig, dan treden er allerlei gebogen vertakkingen op. Is de studie exact, zoals bijvoorbeeld wiskunde, dan is de nieuwe lijn recht zonder vertakkingen. Des te intenser de studie, des te meer trekt de hoofdlijn (in je linkerhand) door.

Zo kun je aan de ontwikkeling van de hartlijn (de lijn boven de hoofdlijn, ook dwars verlopend) zien hoe de emoties beleefd worden. Een dunne lijn, niet zo ver doorlopend, geeft weinig uitingen van emoties aan. Een brede kettingvormige hartlijn daarentegen duidt op een turbulent emotioneel leven. Ook die lijn is aan verandering onderhevig, met name aan het eind op de jupiterberg (vlak onder je wijsvinger). Lijnen veranderen van vorm en lengte, er komen kruisende lijntjes bij of die worden omgebogen etc.

Gebeurtenissen die de loop van je leven bepalen, zie je het sterkst terug in je levenslijn. Deze ontspringt meestal tussen duim en wijsvinger op dezelfde plek als de hoofdlijn, maar buigt al vrij snel naar onderen, richting de pols. Er zijn methoden om de levenslijn (en ook de andere lijnen) in verschillende levensfasen in te delen. Daar waar levenslijn en hoofdlijn elkaar loslaten, verlaat men gewoonlijk het ouderlijk huis en gaat men zelfstandig leven. Elke lijn die dwars op de levenslijn staat (en deze dus kruist) geeft een belangrijke gebeurtenis aan. Je moet daarbij kijken waar zo'n lijn vandaan komt. Een lijn vanaf de venusberg (vlak naast je duim) benadrukt liefdesimpulsen, vanuit het marsveld (midden in je hand) botsingen en confrontaties met anderen etc. Zo verandert je levenslijn telkens weer tijdens je leven, zowel van vorm als van richting en lengte.

Er zijn nog veel andere, kleinere lijnen in je hand. Alsmede andere kenmerken, zoals lengte en vorm van je vingers, handpalm etc. Je kunt je erin verdiepen, hetgeen je een psychologisch inzicht kan geven in jezelf en anderen. Voor wat het waard is.
Voorspellen je handlijnen ook? Nee, niet echt. Ze geven wel een verwachtingspatroon weer. Jij bepaalt je eigen leven. Jouw levensloop vindt haar afdruk in je handlijnen. Zodat je kunt stellen dat de lijnen in je hand als het ware achter de feiten aan lopen, en niet zozeer bepalen wat je doet. Ze vormen een afspiegeling van jouw persoon en jouw omstandigheden.

Wanneer je je eigen hand leest, en nog meer die van een ander, zul je uiterst voorzichtig moeten zijn. Er wordt je nogal wat toegeschoven, een hele persoonlijkheid in feite. Dat vraagt behoedzaamheid. Eigenlijk is het beter alleen maar te zien en verder te zwijgen. Dat heb ikzelf uiteindelijk ook gedaan. Dat kwam door een gebeurtenis die mijn houding ten aanzien van handlezen en astrologie (en kaartleggen, I Tjing, numerologie) ingrijpend beïnvloed heeft.

Het was een avond eind maart. Er was in Schagen een spirituele avond bij een of ander genootschap (Panta Rhei heette het). Ik was daar met mijn moeder. De zaal was redelijk goed gevuld, zo'n 60 man, en de voordracht viel erg tegen. Vage verhalen over nog vagere geluidsfragmenten die uit de geestelijke wereld afkomstig zouden kunnen zijn. Het sloeg totaal niet aan. Iedereen was na afloop zichtbaar teleurgesteld. Men was bezig de zaal te verlaten toen mijn tante, die daar ook was, ineens (nogal luid) zei: kijk, daar is iemand die kan handlezen. Ze wees naar mij.
De mensen vroegen mij of dat zo was. Ik antwoordde in alle eerlijkheid dat ik er wel iets van af wist, maar veel meer ook niet. Kennelijk had juist dit antwoord effect, want binnen een mum van tijd stond er een rij van zo'n 20 mensen voor mij, braaf met de hand op borsthoogte om gelezen te worden.
Ik begon dus maar met de eerste, ondanks dat ik nogmaals zei dat ik er echt weinig van af wist. Het was raar, alles wat ik zei viel op zijn plaats. Ik zag een snijdende lijn door de levenslijn en vertelde iets over de jeugd van de desbetreffende persoon. Enthousiasme, herkenning. Mensen die elkaar van emotie omhelsden. Iedereen leek opgewonden te raken van wat ik meende te zien. Het ging als een lopend vuurtje door de rij. Ik voelde me opgetild worden, door al deze blijken van erkenning. Alsof ik een goeroe was, zo blindelings vertrouwde men mij. Iedereen leek sprakeloos. Terwijl ikzelf steeds meer vertelde.
Bij een man met een bijzonder vreemd afgebroken hartlijn haperde ik. Ik zei iets over zijn hartlijn, dat ik nog nooit zo'n lijn gezien had, meer niet. De man barstte in snikken uit en zei dat ik de eerste persoon in zijn leven was die hem begreep. Ik was daar danig van onder de indruk, ook later nog, juist omdat ik had aangegeven de lijn juist niet te begrijpen. Maar elk woord dat ik sprak leek voor de anderen de absolute waarheid te vertegenwoordigen. Men zag er veel meer diepte in dan ik bedoelde.
Ik werd op handen gedragen die avond. Maar ik wantrouwde het hele gebeuren. Er gebeurde iets wat niet goed was, een verstoring van verhoudingen, een verheffing van mijn persoon boven de anderen die nergens op sloeg. En ja, door die verheffing zag ik dingen die ik anders niet zag, sprak ik wijze woorden waarover ik normaliter niet beschikte. Alsof ik een beetje God was.
Ik kon nauwelijks wegkomen daar. Het duurde lang voor de laatste bezoeker het gebouw verliet. Maar toen kwam de eigenaar aan, met zijn vrouw, om hun beide handen te laten lezen. Hun hele zielenleven werd over mij uitgestort. De meest intieme zaken werden mij medegedeeld. En ze waren zo dankbaar, met tranen in hun ogen, je zou er van naast je schoenen gaan lopen.

Ik heb hier veel over nagedacht, over wat daar die avond precies plaatsvond. Hoe de mensen zich aan mij bonden en ik een deel werd van hen. Hoe ze zichzelf vastzetten, en ikzelf werd vastgezet. Weliswaar op een hoge troon, maar toch. Ik wilde dit niet, ik wilde vrij zijn. Het heeft mij doen besluiten nooit meer uit te spreken wat ik in de handen van iemand lees. Net als bij astrologie: het past niet, het mag niet, het kan niet. Niet in onze tijd. Vrijheid voor iedereen. Heb vertrouwen, het leven (de toekomst) ligt niet vast.